Ο Νίκος Μάτζιαρης μιλά για την πορεία από το πόλο στις Σπέτσες, για Norseman, Swissman και Νεπάλ, και για το πώς χωράει το extreme δίπλα σε δουλειές, σπουδές και δύο παιδιά.
Μεγάλωσε στην Καβάλα, πέρασε από σχολή μαγειρικής στη Θεσσαλονίκη και ήρθε Αθήνα το 2002. Έπαιζε πόλο ως τα 18–19. Το 1990, παιδί, είδε τρίαθλο στο Eurosport. Το 2017 ένας φίλος από το πεντάρι ποδόσφαιρο πήγε στις Σπέτσες· εκείνος γράφτηκε κατευθείαν στο endurance, με δανεικό κουρσάκι.
Μέσα στο 2017 έτρεξε ό,τι sprint έβρισκε και half στη Ρόδο (Ocean Lava). Το 2019 έκανε Ironman Κοπεγχάγη — το πρώτο και, όπως λέει, το τελευταίο branded. Μετά ξεκίνησε extreme.
Αναφέρει Όλυμπο, Icon στο Λιβίνιο, Swissman, Greek Hero στην Κέρκυρα δύο φορές, Νεπάλ, Μαλαισία και Norseman ως παγκόσμιο. Στο ποδήλατο είναι κούρσα / τριαθλητικό, όχι mountain bike· στα 180 χιλιόμετρα τα υψομετρικά περνούν συχνά τις 3.000, κάποτε ως 5.000, και το τρέξιμο είναι βουνό.
Στην Κοπεγχάγη το τερμάτισμα του φαίνεται πιο εύκολο από το extreme, αλλά το κυνήγι του χρόνου το κάνει δύσκολο αλλιώς. Στο extreme δουλεύει ώρες και αερόβια βάση, όχι threshold στο βωμό του ρολογιού. Το τρίαθλο είναι έμπνευση· το trail, καψούρα.
Στους πρώτους extreme φοβόταν το νυχτερινό κολύμπι. Στο Λιβίνιο βούτηξε με σκουφί, γάντια και παπουτσάκια, χωρίς thermal, και κοίταξε πίσω προς την ακτή. Λέει ότι το έξτρα γιλέκο νεοπρέν κάνει διαφορά στο στήθος. Δεν το μετατρέπει σε οδηγία εξοπλισμού.
Στο Νεπάλ πήγε τον Μάιο του 2023 με την OK Nice και τον Μανώλη Αρμουτάκη. Το The Holy Elephant βγήκε από μια ανηφόρα που του θύμισε τον Άγιο Παντελεήμονα στον Όλυμπο. Επόμενος σίγουρος αγώνας: Ascent στα Πυρηναία, καινούργιος extreme στη Γαλλία, sold out.