Πασχαλίνα Λιούτα: από το Ironman στο Σπάρταθλον

Αναλυτικά shownotes

Από το τρέξιμο στο τρίαθλο

Ξεκίνησε τρέξιμο γύρω στο 2008–2009, μόνη της, και έτρεξε τον Μαραθώνιο της Αθήνας το 2010 με χαλαρό ρυθμό. Το 2015 μπήκε κατευθείαν σε 70.3 στην Κατερίνη, με λίγους μήνες εκμάθησης κολύμβησης. Το κολύμπι έμεινε το αδύναμο σημείο· το ποδήλατο και το τρέξιμο την έβγαζαν μπροστά.

Το 2016 τερμάτισε απόσταση Ironman στη Βενετία, με το ίδιο ποδήλατο. Δεν παρουσιάζεται ως «πρώτη Ελληνίδα» στην απόσταση· λέει ότι υπήρχαν ήδη λίγες γυναίκες πριν από εκείνη.

Φρανκφούρτη, slots και Κόνα

Στη Φρανκφούρτη το 2017 ήρθε δεύτερη στην ηλικιακή και εκεί γεννήθηκε η ιδέα της Χαβάης. Slot πήρε λίγο αργότερα στη Γαλλία, όταν η πρώτη έκανε roll down. Το 2018 DNF στη Φρανκφούρτη λόγω πόνου στα πόδια· το sub-10 έμεινε ανοιχτός λογαριασμός.

Στην Κόνα του 2018 θυμάται γιορτινή ατμόσφαιρα και δύσκολες συνθήκες. Μια εβδομάδα πριν, σε training swim, τσιμπήθηκε από μέδουσα, ολοκλήρωσε τη διαδρομή και κατέρρευσε στην ακτή. Στον αγώνα το τρέξιμο ζόρισε από ισχιακό πρόβλημα. Ακολούθησε παγκόσμιο 70.3 στη Νίκαια το 2019, πιο πολύ για την εμπειρία της διαδρομής.

Κούραση, Covid και στροφή στο ultra

Μετά το 2019 σταμάτησε το δομημένο τρίαθλο από ψυχική κόπωση. Στην καραντίνα έκανε με την Τζένη indoor Everesting πολλών ωρών για φιλανθρωπικό σκοπό. Το κολύμπι δεν της έδωσε ποτέ αίσθηση οικειότητας· το βουνό της έδινε.

Το 2022 έτρεξε ultra στη Ροδόπη, περίπου 175 χιλιόμετρα, πολλές ώρες μόνη, με κρύο και οστικό οίδημα στην πορεία. Εκεί έμαθε ότι ο αγώνας έδινε δικαίωμα κλήρωσης για Σπάρταθλον. Το 2023, σαράντα μέρες πριν από αγώνα στους Δολομίτες, έπαθε κάταγμα και κατέβηκε από το βουνό με δυσκολία.

Ψάθα, κλήρωση και Σπάρταθλον

Με προπόνηση μαραθωνίου έτρεξε 120 χιλιόμετρα στην Ψάθα χωρίς μεγάλα long. Μπήκε στην κλήρωση χωρίς απευθείας πρόκριση. Για το 2025 η διοργάνωση έβαλε και άλλες Ελληνίδες στον αγώνα, γιατί στην κλήρωση δεν είχε βγει καμία άλλη γυναίκα — το περιγράφει ως άδικο για τις γυναίκες.

Στο Σπάρταθλον πήγε χωρίς μουσική, με λίγο support και χωρίς να κάθεται σε σταθμούς. Πέρασε γρήγορα τα πρώτα κομμάτια και ήταν ψηλά στις γυναίκες, σε κοντινή κούρσα με τη Δέσποινα Σημαντράκου. Από το βουνό και μετά την έπιασε βροχή και πόνος στον πρόσθιο κνημιαίο· τα τελευταία χιλιόμετρα έγιναν κυρίως περπάτημα. Στον Λεωνίδα ένιωσε απογοήτευση, όχι χαρά: ενεργειακά άντεχε, το πόδι όχι.

Τι μένει ανοιχτό

Μετά τον αγώνα διαγνώστηκε σύνδρομο προσθίου διαμερίσματος και έμεινε εκτός τρεξίματος περισσότερο από ποτέ. Θέλει πρώτα να ξανατρέξει καθαρά και μετά έναν καλό μαραθώνιο· από τα αποθημένα, το sub-3 το θέλει περισσότερο από ένα δεύτερο Σπάρταθλον ή ένα Ironman κάτω από 10 ώρες.