Ο Γιάννης Κατωπόδης συζητά κάλυψη αγώνων, κόστος και συμμετοχή στο ελληνικό τρίαθλο — ως άποψη ανθρώπου της κοινότητας, όχι ως θεσμικό πόρισμα.
Από το 2018–2019 καλύπτει ελληνικό τρίαθλο μαζί με τον Κωνσταντίνο Παπανικολάου στο SwimBikeRun. Περιγράφει εκατοντάδες βίντεο και δεκάδες ζωντανές μεταδόσεις, με έξοδα που πρέπει «να πληρώνουν τον εαυτό τους». Έχουν καλύψει Κόνα, παγκόσμιο 70.3 στη Γαλλία και XTERRA.
Λέει ότι λείπει πλέον ζωντανή μετάδοση από TRIMAN μετά από χρόνια παρουσίας, και ότι απουσιάζουν καλύψεις και από άλλους ελληνικούς αγώνες. Δεν το στήνει ως καταγγελία συγκεκριμένου διοργανωτή, αλλά ως κενό στην εικόνα του αθλήματος.
Η κεντρική θέση του είναι ότι η Ελλάδα χάνει τερματισμούς τριάθλου από χρονιά σε χρονιά, ενώ παγκοσμίως πιέζεται και η μεγάλη απόσταση. Δίνει τάξη μεγέθους εκατοντάδων λιγότερων τερματισμών· το νούμερο μένει δική του / μεσοποιημένη εκτίμηση, όχι επίσημη στατιστική.
Βλέπει μετακίνηση κόσμου προς ultra και gravel. Ζητά περισσότερη στήριξη σε ακαδημίες και μετάδοση πανελληνίων, και λιγότερο προσωπικό branding των διοργανωτών. Είναι απαισιόδοξος αν δεν αλλάξει κάτι στη βάση.
Ξεχωρίζει συλλόγους από ιδιωτικές εταιρείες αγώνων. Το ημερολόγιο στο SwimBikeRun, λέει, δεν πουλάει όσο περίμενε και δεν ενημερώνεται πάντα. Η συζήτηση για τιμές, slots και sold-out πεδία στο εξωτερικό μένει ως παρατήρηση ταξιδιώτη κάλυψης, όχι ως οδηγός εγγραφών.
Κριτικάρει αποφάσεις αγώνων σε ζέστη και ασφάλεια ως προσωπική άποψη από όσα έχει δει σε μετάδοση. Δεν μετατρέπεται σε τεχνική οδηγία για αθλητές.
Ξεκίνησε τρέξιμο μετά από ταξίδι στη Νέα Υόρκη το 2006. Πρώτο τρίαθλο στον Σχινιά γύρω στον Μάιο του 2009. Θυμάται πρώιμες ελληνικές διοργανώσεις και τη μεσαία απόσταση ως πιο προσβάσιμο βήμα από την απόσταση Ironman. Το Astroman το αναφέρει ως πρώιμη εμπειρία θεατή / σκυταλοδρομίας, όχι ως δικό του πλήρες αποτέλεσμα.
Το ερώτημα του τίτλου δεν κλείνει με ναι ή όχι. Κλείνει με την ιδέα ότι το άθλημα χρειάζεται τεκμηρίωση, μετάδοση και νέα γενιά — αλλιώς η εικόνα της πτώσης μένει.