Ο Δημήτρης Σεργούδης μιλά για τη σταδιακή βελτίωσή του στο τρίαθλο, την προπόνηση στη Θάσο και όσα έμαθε για τη διαχείριση ενός αγώνα μεγάλης απόστασης.
Το ποδόσφαιρο στο χωριό, το τρέξιμο με παρέα και οι πρώτες ποδηλατικές βόλτες ήταν η αφετηρία. Ο Δημήτρης γνώρισε το τρίαθλο χωρίς προηγούμενη αγωνιστική εμπειρία στα τρία αθλήματα και ξεκίνησε απευθείας από τη μεσαία απόσταση. Η ποικιλία της προπόνησης και η μικρή τριαθλητική κοινότητα τον κράτησαν στο άθλημα.
Από τις βόλτες χωρίς συγκεκριμένο στόχο πέρασε σε οργανωμένες προπονήσεις, ιδιαίτερα στο ποδήλατο. Ο ίδιος συνδέει την πρόοδό του με τη συνέπεια και τις περίπου 8–10 ώρες εβδομαδιαίας προπόνησης που συσσωρεύτηκαν σε βάθος χρόνου. Πρόκειται για τη δική του διαδρομή, όχι για ένα γενικό πρόγραμμα επίτευξης Sub-10.
Χωρίς πισίνα και στάδιο στο νησί, προσαρμόζει την προπόνησή του στις διαθέσιμες διαδρομές. Κάνει τις περισσότερες ποδηλατικές προπονήσεις στο trainer και τα long rides έξω. Η κουβέντα περνά στην ακρίβεια των στόχων ισχύος, στην εξοικονόμηση χρόνου και στη μονοτονία που δυσκολεύει τις μεγάλες indoor προπονήσεις.
Ο Δημήτρης συγκρίνει τον Μαραθώνιο Αθήνας με το τρέξιμο στο Tallinn. Η προηγούμενη προσπάθεια και η διαχείριση του ποδηλάτου αλλάζουν την εμπειρία, ακόμη και για έναν δυνατό δρομέα. Για αυτή τη διάκριση, δες πώς να εκτιμήσεις έναν ρεαλιστικό χρόνο τερματισμού στο τρίαθλο.
Όταν ερωτάται για το μεγαλύτερο αγωνιστικό του λάθος, αναφέρει το πλάνο τροφοδοσίας. Δεν δίνει μία συνταγή που πρέπει να αντιγράψουν όλοι. Συμπληρωματικά προς αυτή την εμπειρία, ο οδηγός για την τροφοδοσία και την προπόνηση του στομάχου εξηγεί πώς να δοκιμάζεις το δικό σου πλάνο πριν από τον αγώνα.
Η χημεία έχει σημασία, αλλά η οικειότητα φέρνει και ερωτήματα: βοηθά την επικοινωνία ή κάνει ευκολότερες τις αποκλίσεις από το πρόγραμμα; Ο Δημήτρης μιλά ανοιχτά για αυτή την ισορροπία. Η συζήτηση αφορά μια συνεργασία που εξελίσσεται μαζί με τον αθλητή, όχι μόνο την αποστολή προπονήσεων.