Ο Δημήτρης Σαββίδης περιγράφει πώς χωράει το Ironman δίπλα στη δουλειά και την οικογένεια στην Ολλανδία, από τον πρώτο μαραθώνιο μέχρι δύο τερματισμούς απόστασης Ironman.
Ο Δημήτρης Σαββίδης δεν ανοίγει με βιογραφικό μηχανικού. Λέει ότι είναι 34 χρονών, σύζυγος και πατέρας, ζει στην Ολλανδία και πλέον είναι ήρεμος μέσα του. Στην Ελλάδα ένιωθε ότι δεν ταιριάζει επαγγελματικά και κοινωνικά. Εφτά χρόνια μετά, τον ενθουσιάζει ακόμα η ευγένεια και το γεγονός ότι βλέπει κόσμο να αθλείται οποιαδήποτε ώρα: τρέξιμο, ποδήλατο, handbike, καροτσάκια, πατίνια.
Το τρέξιμο ξεκίνησε στον στρατό. Η πρώτη «τρελή ιδέα» ήταν ένας μαραθώνιος. Το πρώτο βράδυ δεν κοιμήθηκε από άγχος· έτρεξε τον κλασικό Μαραθώνιο της Αθήνας ως αρχάριος που είχε φτάσει τα 30 χιλιόμετρα. Ακολούθησαν Κρήτη και Θεσσαλονίκη. Δεν έτρεχε για τον χρόνο· έγραφε εμπειρίες και μικρές συζητήσεις με ανθρώπους στη διαδρομή.
Το τρίαθλο μπήκε όταν κουμπάρος του έκανε Ironman. Πήρε μεταχειρισμένο αλουμινένιο ποδήλατο 200 ευρώ στην Ολλανδία και εμφανίστηκε στο πρώτο ολυμπιακό με λουκέτο, φανάρι και θήκη κινητού. Το πρώτο 70.3, μετά από αναβολή λόγω πανδημίας, το έτρεξε στο Jesolo χωρίς προπονητή. Στο τρέξιμο κάηκε: στα 90 χιλιόμετρα ποδηλάτου δεν είχε φάει σχεδόν τίποτα.
Πήρε προπονητή όταν κατάλαβε ότι η μεσαία και η μεγάλη απόσταση είναι διαχείριση ενέργειας. Το πρώτο Ironman στη Φρανκφούρτη τού βγήκε ευκολότερα από εκείνο το 70.3. Στο Αμβούργο το 2025 έριξε πάνω από μία ώρα, με καλύτερο εργόμετρο, εξοικείωση στη λίμνη και πρωτόκολλο αλατιού που αυτή τη φορά τήρησε.
Ζήτησε πλάνο στον χρόνο που έχει: σχεδόν καθημερινά, μία ρεπό, συνεδρίες 1–2,5 ωρών, περίπου 7 ώρες την εβδομάδα ως ελάχιστο. Δεν κυνηγά πρόκριση.
Δεν έχει τηλεόραση στην καθημερινότητα. Γυρίζει γύρω στις 17:30, τρώει με την οικογένεια, στις 20:30 κοιμάται το παιδί. Τότε ξεκινά προπόνηση· αν έχει βάλει εκείνος το παιδί για ύπνο, μπορεί να αρχίσει στις 22:00. Σε long bike ή διπλό μπλοκ έχει πάει για ύπνο μετά τα μεσάνυχτα. Δεν το προτείνει ως πρότυπο· είναι ο μόνος χρόνος που έβρισκε.
Στην Ολλανδία η εταιρεία επικροτεί το work-life balance: τρίτη και πέμπτη στις 12:00 βγαίνουν για τρέξιμο. Η χώρα αθλείται με βροχή ή χιόνι. Για επόμενο full κοιτάει flat διαδρομές και οικογενειακές διακοπές· ο προπονητής τού λέει να μην το κάνει κάθε χρόνο.
Κάθε τερματισμός με αγκαλιά στη σύζυγο μένει χαμόγελο. Με την κόρη, δύομισι ετών, πάει για μικρό ποδήλατο, παιχνίδι τρεξίματος και κολυμβητήριο. Βλέπει ότι η εικόνα που χτίζεις στο μυαλό ενός παιδιού μετράει περισσότερο από τη φοβία. Κλείνει με το ότι η αλλαγή που θέλεις στον κόσμο αρχίζει από το να γίνεις εσύ το παράδειγμα, χωρίς δικαιολογία ότι «δεν προλαβαίνεις».